ตอนเด็กๆ แถวบ้านไม่มีร้านขายพิซซ่า แต่ก็มีโอกาสได้เห็นโฆษณาขายพิซซ่าจากทางทีวี หรือ จากที่เพื่อนๆ มาคุยให้ฟังบ้าง ทำให้อยากกินพิซซ่ามากขนาดต้องให้ปู่พาไปหาพิซซ่าให้ แต่ไม่ว่าจะตามโรงแรมหรือตามห้องอาหารในตัวเมืองสงขลาในขณะนั้นต่างก็ไม่มีพิซซ่าขาย ร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดที่มีพิซซ่าดูเหมือนจะอยู่ในตัวเมืองหาดใหญ่ ในตอนนั้นปู่เลยต้องพาผมกับน้องไปกินอาหารอย่างอื่นแทน ซึ่งตอนนั้นก็ได้กินสเต็กเป็นครั้งแรกแทน
พอมาตอนนี้ดูเหมือนพิซซ่าจะเป็นอาหารมื้อกลางวันที่ถูกสุดที่กินแล้วอิ่มท้อง มื้อไหนที่ลืมทำกับข้าวมามหาวิทยาลัย หรือ เอาข้าวมาไม่พอมื้อเย็นก็ต้องกินพิซซ่าประทังชีวิตไป รู้สึกเป็นเรื่องที่น่าตลกมาก
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น