ช่วงนี้รู้สึกทรมาณมากกับการที่ไม่สามารถจดจ่อกับเรื่องใดเรื่องนึงได้นานเกิน 15 นาที
เป็นอาการปกติของ slacker หรือเปล่า?
วันศุกร์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
Pizza
ตอนเด็กๆ แถวบ้านไม่มีร้านขายพิซซ่า แต่ก็มีโอกาสได้เห็นโฆษณาขายพิซซ่าจากทางทีวี หรือ จากที่เพื่อนๆ มาคุยให้ฟังบ้าง ทำให้อยากกินพิซซ่ามากขนาดต้องให้ปู่พาไปหาพิซซ่าให้ แต่ไม่ว่าจะตามโรงแรมหรือตามห้องอาหารในตัวเมืองสงขลาในขณะนั้นต่างก็ไม่มีพิซซ่าขาย ร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดที่มีพิซซ่าดูเหมือนจะอยู่ในตัวเมืองหาดใหญ่ ในตอนนั้นปู่เลยต้องพาผมกับน้องไปกินอาหารอย่างอื่นแทน ซึ่งตอนนั้นก็ได้กินสเต็กเป็นครั้งแรกแทน
พอมาตอนนี้ดูเหมือนพิซซ่าจะเป็นอาหารมื้อกลางวันที่ถูกสุดที่กินแล้วอิ่มท้อง มื้อไหนที่ลืมทำกับข้าวมามหาวิทยาลัย หรือ เอาข้าวมาไม่พอมื้อเย็นก็ต้องกินพิซซ่าประทังชีวิตไป รู้สึกเป็นเรื่องที่น่าตลกมาก
พอมาตอนนี้ดูเหมือนพิซซ่าจะเป็นอาหารมื้อกลางวันที่ถูกสุดที่กินแล้วอิ่มท้อง มื้อไหนที่ลืมทำกับข้าวมามหาวิทยาลัย หรือ เอาข้าวมาไม่พอมื้อเย็นก็ต้องกินพิซซ่าประทังชีวิตไป รู้สึกเป็นเรื่องที่น่าตลกมาก
วันอังคารที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
หิมะ
วันเสาร์ที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
เปลี่ยนนิสัย
ผมติดนิสัยที่ไม่สามารถทำงานที่บ้านได้ ทำให้ผมต้องพยายามอยู่ที่ทำงานให้นานที่สุด ไม่เช่นนานเงินก็จะเดินเป็นเต่าลากกระดองไม่ไปไหนซักที จนมาเมื่ออาทิตย์ก่อนผมนั่งทำงานอยู่จนหลังเที่ยงคืนโดยไม่มีเสื้อกันหนาวติดอยู่กับตัว เนื่องจากตั้งใจจะโทรเรียนรถรับส่งของมหาวิทยาลัยไปส่งที่บ้าน แต่เห็นการไม่คาดคิดก็คือผมดันทำงานจนเลยเวลาทำงานรถตอนตี 2 ทำให้ต้องเดินกลับบ้านด้วยเสื้อแขนสั้นบางๆ ท่างกลางอุณหภูมิ 0 องศาเซลเซียส และลมที่กระโขกอย่างบ้าคลั่ง (จริงลมไม่แรงมาก แต่ความรู้ตอนนั้นอย่างกับเดินฝ่าพายุ)
หลังจากนั้นทำให้ผมต้องเปลี่ยนพฤติกรรมพยายามมาทำงานที่บ้านให้ได้ ไม่งั้นผมอาจจะติดหิมะอยู่ที่มหาลัยกลับบ้านไม่ได้ หรือ อาจจะตายอยู่กลางถนนก็ได้
หลังจากนั้นทำให้ผมต้องเปลี่ยนพฤติกรรมพยายามมาทำงานที่บ้านให้ได้ ไม่งั้นผมอาจจะติดหิมะอยู่ที่มหาลัยกลับบ้านไม่ได้ หรือ อาจจะตายอยู่กลางถนนก็ได้
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)