Bangkok is a developed country?

I sew an Internet meme illustrating that people think that we, Thai, use elephants for transportation, but in reality, we take a sky-train to schools. Yet, none of people I knew use elephants for transportation. However, we do not have such a good transportation in other cities. In my hometown, Songkhla, we do not even have a bus for local transportation -- our main forms of transportation are Took-Took and Song-Thaw. My home is just a little bit outside the downtown area, and we did not have any public transportation after 9pm. (I do not if it is better nowaday.) In Bangkok, we have a bunch of shopping centers whereas having one is the best we can hope for other cities. We can easily find good hospitals and specialized physicians in Bangkok, but it other cities, I wonder if we can find one in other cities. If you are in Bangkok, you might think that your country is so developed as the downtown Bangkok is much lively that other major cities (e.g., Montreal QC, Canada -- transportation is good here, but we only have decades old trains not a modern sky-train). Bangkok alone can be considered as a developed country, but (Thailand - {Bangkok}) is surely an undeveloped country. (This is a definition of a developing country I guess). This will keep continuing unless Bangkok people concern more about others. Bangkok people are not the only people nor majority of people in the country.

Pizza

At pizza shop in the late night:

   me: Could I have one slice of pizza?
   shopkeeper: Only one slice?
   me: ???
   me: Ok. Two slices. (That's fine. It is just one more dollar.)
   shopkeeper: Why not three?
   me: 0_o
   me: (Oh!. He gonna hit me T-T)
   shopkeeper: Three?
   me: Only Two. (Please, don't hit me. T-T)
   shopkeeper: I will give you another one for free. Choose one.
   me: Ok. This one. (feel relieved)
   shopkeeper: I will give you another one. Two free slices. Is it Ok?
   me: o_O => O_o => => O_O => -_-

Finally, I got four slices of pizza at midnight.  It is so unhealthy though.

One day before departing.

The sky remains the same as ever. I walked through the same street I used to walk. Two years have passed since I arrived. Although it is cloudy in the morning, the Sun remains the same. It is quiet like the first time I arrived. I walked to Columbia Lake, the place I passed almost every day. I heard birds singing, sew geese flying and felt the breeze. I am leaving this city tomorrow. It cannot be helped that I would feel like losing something. Moving from small city to a bigger one might change my life.

I remember the first time I visit Waterloo is in May 2010 after STOC2008 for a short visit. At that time I lived in St.Paul where I can see the main campus through a window. It was exciting living in a strange place. Two months later I came here again for my Master study. I arrived two months early to take English course. It was very fun taking courses with people from various background and having some friends. The first term of my Master study started right after the English course ended. Although studying here is hard, it was fun struggling in all the courses. The most funniest time is when the courses requirement is completed. I spent most of my time doing research with my supervisor. Working day by day, night by night, minute by minute, it was so much fun.

Jogging map

The following figure is my jogging map.

I usually jog along the blue trail in the map and go to the red square in the park. However, it is quite boring to jog in the same route everyday. So, I make epsilon changes at some intersections. Sometime I found out that I went to strange place -- denoted by the red circle in the map.

Note that I didn't go jogging this morning because it was raining.

Nostalgic Songs

It seems that music I listened in my undergrad leaves me a strong impression. I just ran into some songs I used to like: Broken - 12 Stones, One last breath - Creed and You and I (*) - Scorpions.

I did not include some popular songs like Nothing else matters - Metallica, Enter Sandman Metallica, and In The End - Linkin Park. I think that I still heard these songs somewhere all the time (when I was in Thailand).

Creed disbanded in 2004. Since then, I haven't kept track of this band. Basically, I never think that they will be back. Last year, 2009, the original members reunited. Creed has returned and released a new album Full Circle. However, I just know this today. :(

It feels nostalgic when I listen to these songs.

Note: (*) In fact, I listen to the song, You and I, in my middle school. It is in the album, Pure Instinct. Scorpions is not at their peek at that time.

US Custom and Border Protection (Thai)

ผมเดินทางไป US เพื่อร่วมงาน Dartmouth College Open House เมื่อวันศุกร์ที่ 2 เมษายน 2553 ระหว่างที่ข้ามแดนจาก Canada ไป US ผมเดินทางเข้าออก Canada และ US สองสามครั้งในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา แต่ก็ไม่เคยมีปัญหาเลย แต่ครั้งนี้เพราะ บุคลิก กับการออกเสียงของผมเกือบจะทำให้ผมถูกจับอยู่ที่นั่น

เรื่องเริ่มต้นจากการที่ผมเดินทางด้วยรถ Bus ไปขึ้นเครื่องบินที่ Buffalo Airport เพราะราคาตั๋วเครื่องบินถูกกว่าขึ้นจาก Toronto Airport มาก โดยออกเดินทางวันที่ 1 เมษายน และไปถึง US ตอนประมาณ 10 โมงเช้ากว่าๆ เมื่อไปถึงทุกคนในรถ Bus ก็เอาเอกสารไปตรวจที่ US Custom and Border Protection

ระหว่างที่ผมรออยู่ในแถว ด้วยนิสัยและบุคลิกส่วนตัวบวกกับการที่กำลังคิดงานวิจัยอยู่ ผมก็หันซ้าย หันขวา ก้มหน้า เงยหน้า แล้วก็เดินวนไปมาอยู่ในแถว เมื่อผมไปอยู่ที่หัวแถว ผมสังเกตว่ามีเจ้าหน้าที่หันมามองผมอยู่ ทำให้ผมคิดว่าเขาเรียกผมไปตรวจแล้ว ผมก็เดินไป และ ก็เดินไปหาเจ้าหน้าที่แต่ก็โดนไล่กลับมาเพราะช่องที่ผมไปไม่ใช่จุดตรวจ.... ดูเหมือนว่าเขาจะทำหน้าที่อย่างอื่น แต่ผมก็ไม่ได้สนใจก็เดินก้มหน้ากลับมา พอเดินกลับมาถึงแถวปุ๊บคนก่อนหน้าก็เสร็จพอดี เข้าก็เรียกผม ผมก็วิ่งไปหาทันที ที่นี่เขาก็เริ่มมีอาการแปลก

Officer 1: So, you come back again huh.
Officer 1: Where are you going?
Bundit: (พูดช้าๆ เนิบๆ เนิร์ดๆ) Dart..mouth...College...Han.over..New Hamshire...
Officer 1: What?!?!? Where are you going? (ตะคอก)
Bundit: (เสี่ยงสั่น) Dart..mouth..College...Hanover...New Hamshire...
Officer 1: What is your purpose?
Bundit: (ตกใจ พูดไม่ออก)....
Bundit: ...to...attend...Open House...at...Dartmouth...College

เริ่มมีเจ้าหน้าที่มาเพิ่มอีกสองสามคน
Officer 1: Where is Death Mouth? (เสียงดังขึ้น ท่าทางไม่พอใจ)
Officer 2,3,4: (หัวเราะ) Death Mounth! Death Mounth!
Officer 1: How long will you be there?
Bundit: 3 days*.
ถึงตอนนี้ผมพูดย้ำจน officer 1 ฟังผมเข้าใจแล้วว่าผมอยู่แค่ 3 วัน

Officer 1: At what address will you stay in the U.S? (เสียงดังขึ้นอีก)
Bundit: This is address of my host.
แล้วผมก็เอาเศษกระดาษที่จดชื่อที่อยู่ของ grad student ที่ให้ที่พักผมที่ Dartmouth
format ที่ผมจดเป็นแบบนี้

| Dartmouth | <-- คำว่า Dartmouth เขียนในกรอบสี่เหลี่ยม

< name > < lastname >
< home phone > <-- ขึ้นต้นด้วยเลข 6
< cell phone > (cell) <-- ขึ้นต้นด้วยเลข 9 มีคำว่า "(cell)" จะได้รู้ว่าเป็นมือถือ
< address >

ที่อยู่คือประมาณนี้ "xxxx School St. xxxx Hanover"
ผมเขียนที่อยู่แบบลวกๆ ถ้าดูผ่านๆ จะเห็นแค่....school....hanover.

Bundit: The address is in the last two lines.
แล้วก็ชี้สองบรรทัดล่างให้ดู
Officer 1: (ดูแต่สองบรรทัดแรก) These are just phone numbers.
Officer 1: What is the address? (ตะคอกอย่างใส่อารมณ์)
Bundit: (เฮือก ผมคิดว่าผมเพิ่งพูดไปนะ... แล้วผมก็พูดซ้ำแบบเดิมอีก)

Officer 1: Death Mouth and then Hanover (ไม่ได้ดูหัวกระดาษเลย)
Officer 1: I will call your host.
Officer 1 เดินไปกดเลข 6 เลยครับท่าน ไม่โทรเข้ามือถือด้วย
เจ้าตัวจะอยู่มั้ยเนี่ย ป่านนี่ก็ต้องไปอยู่ที่มหาลัยแล้วล่ะพี่
Bundit: (แย่แล้วครับเข้าจะจับผม)
Officer 1: No body receive the call (รอประมาณห้าวินาทีได้)
Bundit: (พูดไม่ออก...ขาสั่น -- จะจับผมท่าเดียวเลยนิครับ)
Officer 2,3,4: ล้อมกรอบเข้ามา
Some officers: He wear two pants.
Bundit: (ไม่พูดอะไร... ก็ตอนออจากบ้านตอนตี 5 มันหนาวนิ)

Officer 2: Bring everything out of your pockets. (ตะคอก)
Bundit: (ขาสั่น)
Bundit: (ถอด jacket แถมให้ด้วยแล้วกัน ยกมือขึ้นให้อีกต่างหาก -- ผมเป็นคนดีนะ)

ผมล้วงของออกจากกระเป๋า หยิบบัตรนักศึกษาโยนใส่ officer 2 จริงๆ ยื่นให้แต่มือสั่น

Bundit: I...am...math..student..at...waterloo...master...student...
(พูดได้ทีละคำหายใจไม่ออก...ประมาณเหมือนหนังเอาเสียงในหนังผีมาทำให้ช้าขึ้น)

Officer 2: (ดูบัตรนักศึกษา) He is a student.
Officer 2,3,4: (ไม่ฟังเสียง) ล้อมกรอบเข้ามาใกล้กว่าเดิม
Officer 3: Why do you wear two pants?
Bundit: It was cold in my home...this...mor..ning.
Officer 3: (ท่าทางเหยียดหยาม..ไม่เชื่อ)
Officer 3: (ถามอย่างเหยียดหยามสุดๆ) What do you study?
Bundit: Math
Officer 3: (ถามอย่างเหยียดหยามสุดๆ) What do you study?
Bundit: Math....master..student.
Officer 3: (ถามอย่างเหยียดหยามสุดๆ) What do you study?
Officer 1,2,3,4: What... What... What... blah blah blah
ผมได้ยินเป็นประมาณ (โด) (เร) (มี) (โด) (เร) (มี)
Bundit: (ซวยแล้วครับถามซ้ำแบบนี้จะจับผมอย่างเดียวเลยนี่)
Bundit: (พูดในใจ Gimme a break man)
Bundit: Combinatorics and Optimization
Officer 3: What ?!?!?
Bundit: Combinatorics and Optimization
Officer 3: Computer ?!?!?
Bundit: I said "Combinatorics" not "Computer". Combinatorics and Optimzation
Officer 3: So, what do you study?
Bundit: (ok เอาง่ายๆ แล้วกัน) Optimization
Officer 3: What kind of Optimization?
Officer 1,2,3,4: แย่งกันถาม What do you study?/ What kind of math?/ What...What...What
Bundit: (ขาสั่น กัดฟัน พูดไม่ออก โมโหสุดๆ...ผมตอบไปหลายรอบแล้วพี่)

Officer 4: What do you study yesterday?
Bundit: Continuous Optimization
Officer 3: (หัวเราะแบบหยามๆ)
Some officer: What topic do you study yesterday?
Bundit: Interior Point Method
ผมพูดซ้ำหลายครั้งจนเจ้าหน้าที่จับความได้เป็น interior poin method (ไม่มี t หลัง poin)
Officer 3: Geometry?
Bundit: It is not geometry (ผมบอก Optimization ไงครับพี่). But, the feasible region form
a geometric region, so we can use geometric technique to solve the problem.
Bundit: The method find a point in the feasible region and go around the feasible region. (ตอนนั้นหัวหมุนนึกอะไรได้พูดมาหมด)
Officer 3: What is it use for?
Bundit: (ผมบอก optimization ไง T-T)
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: Solve quadratic programming.

Officer 3: (ทำหน้าตาดูถูก) What language do you use?
Bundit: It is mathematical programming not computer programming.
Bundit: (นึกได้ว่าเอาหนังสือมา ก็หยิบให้ดู)
Bundit: (มือสั่นเปิดหน้าที่เป็นเรื่อง interior point method มาให้ดู)
Officer 3: (เยอะเย้ย แล้วก็หัวเราะ) You don't even know the page huh.
Bundit: (ตะคอกกลับ แต่เสียงสั่น) I am finding it. (อย่าเพิ่งจับผมคร้าบ)
Bundit: (ส่งหนังสือให้ Mr. #3)
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: This chapter is interior point method for linear programming, but we are
studying the version for quadratic programming. (ชึ้ไปที่หัวข้อย่อย interior point method for QP)

Officer 1,2,3,4: แย่งกันถาม
Who is your instructor? (บอกไปท่านพี่จะรู้จักไหมครับ)
What language do your instructor use?
What langauge do you use?
.....
จับได้แต่ language

Bundit: He use MATLAB, but I use OCTAVE.
Officer 1,2,3,4: Huh ??? (ตะคอกใส่)
Bundit: I study math programing not programing language.
Officer 1,2,3,4: Huh ???

Officer 3: What language do your use? (ถามซ้ำ)
Bundit: I said I am math student not computer science.
Officer 4: Who is your instructor? Is he Chinese, Indian, or Canadian?
Bundit: (hang -- ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะคร้าบว่าอาจารย์ผมเป็น Canadian, American หรือ Europian)
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: ... I don't known ...
Officer 4: Huh (ท่าทางหงุดหงิด)
Officer 4: (เข้าใจว่าผมฟังไม่รู้เรื่อง) Who is your instructor? Is he Chinese, Indian, or Canadian?
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: He is not asian.
Officer 2 (คนที่ได้บัตรนักศึกษาผมไป): Which year are you in? First year? Second year?
Bundit: Second year?
Officer 3 ไม่ฟังอะไรเลยทั้งนั้น...หัวเราะเยอะเย้ย แล้วไปพูดกับ Officer 2
Bundit: (ผมฟังรู้เรื่องนะครับ... แค่พูดไม่รู้เรื่อง)
Officer 3: I study math, but it does not look like that for him.
Bundit: (ตอนประถมก็เรียน math กันทุกคนแหล่ะพี่)

Officer 4: When is your last lecture?
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: Yes...ter...day... (เสียงยืดๆ เพราะไม่แน่ใจ)

Officer 4: What is your next class?
Bundit: (วันไหนแล้ววะ...เกิดอาการหัวตัน)
Bundit: (เงียบประมาณ 5 นาที)
Bundit: (วันนี้นี่หว่า) Today.
Bundit: ... But, I have to go to Dartmouth...
Officer 4: For what?
Bundit: ... for open house...even(t)... (ไม่ได้ออกเสียงตัว t)
Officer 4: (งง) Why?
Bundit: (พูดเนิบๆ) I applied to PhD program there, and they invite me to the even(t).
คิดว่าเจ้าหน้าที่ฟังคำว่า PhD ไม่ออก

Officer 3: (เล่นไม่เลิก) So, you will go to Dartmouth College.
(ออกแนวถากถางประมาณว่าตัวบ้าใบ้อย่างเอ็งจะไปเหยียบ Ivy league ทำไม)
...ถึงตอนนี้ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าพวกเจ้าหน้าที่รู้จัก Ive league หรือเปล่า...
Officer 3: Have you applied there?
Bundit: (เงียบ -- ผมเพิ่งบอกไปครับพี่)
Bundit: This is my last term.
Officer 3: (ตะคอก) You said your are second term.
Officer 2*: He said second year.
Officer 3: So, it is two years program.
Bundit: Yes.
Officer 2*: He is a master student.
Officer 3: So, postgraduted study.
Bundit: (ผมบอกตั้งแต่ต้นแล้วนะ T-T)
* Officer 2 คือ คนที่ได้บัตรนักศึกษาผมไป
Officer 1: (ปั้มตราผ่านทางให้)
Officer 1: So, you can enter, but you cannot study there.
Bundit: (โมโห) I KNOW.
ย้อนกลับขึ้นไปดูนะครับว่าผมบอกตั้งแต่ต้นแล้วว่าผมจะไป PhD Open House แค่ 3 วัน

Officer 2: Are you OK?
Bundit: (จะ Ok ได้ยังไงล่ะครับ ท่าทางเหยียดเชื้อชาติแบบนี้มัน federal offense นะพี่)
Bundit: (ทำใจเย็นเชิดหน้าออกไป แต่ขายังสั่นอยู่)

หมายเหต ผมได้ส่งหนังสือร้องเรียนไปเรียบร้อยแล้ว

Spending holidays

I think spending your holidays doing the research of your own choice is so fun. So, whenever I told that to my fellow (Thai) grads, I expected the words "Cool" not "You should take a break.". If he/she does not enjoy doing research, then he/she should has a better life outside grad school. Why did he/she enter grad school in the first place?